16 Nisan 2019 Salı

Bu Yazıyı Okumak Yasak

Bu Yazıyı Okumak Yasak

Bu Yazıyı Okumak Yasak
Bu Yazıyı Okumak Yasak
Yürüyen merdivenlerden metroya doğru gidiyorum. Sağ elimde İncilden bir kesit olan buruşuk kağıt parçası ve sol elimde ise Tevrat'tan inciler diye bakındığım kısa kısa notlar. Uyuşuk bir beyin ile yürüyen merdivenlerin beni metroya doğru götürmesine anlam vermeye çalışıyorum bir yandan. Öte yandan ise içimde bir huzursuzluk ve nereye gideceğimi bilmez bir haldeyim. Stolenslerin etkisine kapılıp kendimi metrodan önce gelen sert rüzgara doğru bırakmaya çalışıyorum. Rüzgardan gelen esintiyle karışık hafif bir soğukluk bedenime giriyor. Bu esintinin tam da beni rahatlatır düşüncesine girerken, fark ediyorum ki bana bakan anlamsız bakışlar arasında yalnız kaldığımı. Hepsi birbirini tanıyormuş gibi konuşuyorlar. Erkeklerin kahkalar atarak gülmelerine mi anlam vereyim yoksa kadınların dedikodu  yaparak metro durağını resmen kadınlar matinesi haline dönüştürmelerine mi? Karşımda sanki yetmiş iki millet ve gördüğüm manzara insan yığını. Kimisi güzel kokular sürmüş kimiside ağır kokular içerisinde etrafı rahatsız ettiğini diyeceğim ama rahatsız olan sanki sadece benmişim gibi. 
İçimdeki huzurluk gittikçe derinleşiyor. Kaslarımın kasıldığını, dizlerimin bağının çözüldüğünü ve dışarıya soluduğum havayı içime geri solumaya başladığımda gittikçe zorlanıyorum. Yine bir Matrix sahnesinde gördüğüm dejavu etkisinde görmeye başlıyorum kendimi. Aynı şeyi daha önce yaşamamış mıydım diye soruyorum kendime.  Çok değil önümde 5 durak sonrası Şişli sokaklarında göreceğim kendimi diyerek bu etkiden kendimi soyutlamaya çalışıyorum ama nafile. Dördüncü durak sonrasında gözlerimi açtığımda Taksim metrosunda inanılmaz boğucu bir havayla karışık halde olduğumu görüyorum. Üstüm çıplak. Tenimde soğuk jeller. Şoklama ile hayata döndürmeye çalışıyorlar beni. İyi de kalp hastası değilim ki ve bunu dile getirecek takatimin olmadığını bildiğim halde karşı koymaya çalışıyorum. Kalp ritmim dakikada 300 seviyesine çıktığı yeniden şoklamaya devam diye bağıran doktoru hayal meyal görüyorum ve gözlerimin üstünde sanki kasten etrafı bulanık görmem için perde inmiş durumda. Galiba düzenli bir ritim seviyesine indirmek için şoklamaya maruz kalıp duruyorum. Ama canımın nasıl yandığını bilemiyorlar be arkadaş.
Arafta kalmak mı daha iyi yoksa cennet veya cehenneme gitmek gibi bir ihtmalle yaşamak mı? diye sorsalar. Arafta kalmayı tercih ederdim. Şoklama da böyle. Bırakın kendi halimde kalayım. Ölecek isem öleyim. Yaşayacak isem zaten yaşarım.. Hayata tutunmak için şiddetlere maruz kalmak.. Artık hayattan soğumuş durumdayım. Yediğim elmanın bie tadı iğrenç. Hayata dönsem neye yarar böylesi maruzların etkisinde kalarak.
Ve bir ses.. Gökyüzünden gelen ve sanki tüm bedenimi ele geçirmiş gibi. Çok güzel bir ses. Beni alıp denizin maviliklerine kadar götüren o ses.. Ezan...
Belkide bir gün okunacak SELA'M.


--
---
Akblog.NET

5 yorum:

  1. Hikayelerimi çalanların Allah belasını versin. İnşallah iki cümleyi bir araya getiremezler ve inşallah konuşurken herşeyi unuturlar konuşma esnasında. Amin.

    YanıtlaSil
  2. Etkiliyici bir yazı olmuş. Yüreğine sağlık.

    YanıtlaSil
  3. Ablam sen iyimisin

    YanıtlaSil

Yorumlarınız bizim için önemlidir. Konu hakkında sormak istediklerinizi yazabilirsiniz.

Ziyaretçi Sayısı