Yalnızlık Sendromuna Girmiş Melankolik Piyonlarım

Kaçalım en iyi bu dünyadan

Yine kendimi yalnız hissettiğim bahar aylarındayım. Bazen dalından vazgeçen yapraklar gibi oluyorum ve bazende kalabalık bir ortam da olduğum halde nedense kendimi yapayalnız hissetmiyor değilim açıkçası. Melankolik takıldığım süreç boyunca nedense kendimi daha mutlu hissediyorum. Tabi bunu etkileyen başka etmenlerde yok değil. Örneğin bazen değişik bir mod haline girebiliyor ve hepimizde de olduğu gibi yalnızlığın verdiği huzur arayışlarında olabiliyoruz. Kimimiz de ve hatta belki bir çoğumuzda bu yalnızlığın ters bir etkiyle sizleri tamamıyla asosyal etkiye alabildiği durumlarda olmuyor değil hani. Uzatmak istemiyorum açıkçası ve konuyu kendime bağlayarak, kendimi överek, Dünya ile Ay arasındaki ilişkiyi sadece ben görüyormuşum gibi sıradan bir başlangıcı yaparak sıra dışı cümleler ile kafanızı şişireyim biraz.
Öncelikle nereye koysanız koyun beni ve ŞAH olduğum düşüncesi her zaman geçerli bir durumdur benim için. Tüm piyonlarım tükenmiş olsa da, askerlerim (atlarım, kalelerim fillerim ve hatta vezirim bile beni yüzüstü bırakıp gitse de) beni bıraksa da ve hatta sevdiklerim benden uzaklaşsa  da. Nereye koyarsanız koyun beni farketmeyecek. Düşüncelerime asla engel olamaz, yalnız kaldığım zaman içerisinde her-an yeni bir Cennet gibi dünyasını kuracak hayal gücüne sahip olduğuma inanıyorum. Ama bazen öyle anlar var ki kurmuş olduğum yeni dünya düzeninde bile sıkılmıyor değilim. Sürekli aynı şeyleri yaşıyormuş bir dejavu patlaması içerisinde oluyorum. Yani sizlerin anlayacağı dilden sizler gibi bende bazen bunalıma girmiyor değilim ama aramızdaki fark ise; çevremdekilere bakınca anlamsız bakışlar beni garipsediklerinin farkında olduğum.
Devamını getirmek istiyorum sanırım  Abilify'in etkisinde kaldım yine Brextlitinler iyiydi aslında. Doktorlar neden değiştirip duruyor ilaçları anlamıyorum.

Yazımı kaynak göstermeden çalanın dili LAL olsun İnşaalah. Amin.

---
Akblog.NET